Propellers @ The Siege of Limerick

Op een mooie donderdagochtend besloot een selecte groep Propellers, versterkt met rijzend talent uit andere windstreken, om het zonnige België  te verlaten om op zoek te gaan naar wind en regen. Je moet wel gek zijn! Slechts 1 goede reden stelt een mens in staat om zulke dwaasheden uit te halen: “Ultimate Frisbee”. Deze donderdag moet zowaar de rustigste dag geweest zijn uit het leven van Manu De Pauw, die besloten had om niet te slapen van woensdag op donderdag. De andere teamleden beklagen zich de keuze van Manu niet! Een snelle vliegtuigtrip en een korte taxi-rit later arriveren we bij een knoert van een jeugdherberg. We droppen onze bagage daar, vastbesloten om te genieten van Dublin. Maar hier kunnen we kort over zijn. Buiten enkele gezellige pubs is er in Dublin niet veel waar een mens wild van wordt … Na een bezoek aan de Jameson distillerie, een replica zowaar, en enkele shots heerlijke Schotse whisky later werd het tijd om onze beentjes wat los te gooien. De Europese kampioen spikeball liet de rest voelen waarom ze nog hard moeten trainen terwijl Ierse rugby-boys Conor’s GSM vermorzelden. Enkele hucks later was ieders energiepeil zodanig gezakt dat een all-you-can-eat ‘Mongolian BBQ’ erg geapprecieerd werd. Na een afsluiter in de pub, in de achtergrond voorzien van scheurende live-muziek, was het tijd om ons stapelbedje in te duiken. Slapen werd helaas onmogelijk gemaakt door de wereldkampioen snurken, die toevallig onze dorm-room had uitgekozen tijdens zijn trip naar Dublin.

Na een uitgebreid ontbijt, bestaande uit toastjes met confituur, bezochten we ‘the Natural History museum’, maar de alcoholiekers onder ons dreven de groep al gauw opnieuw de pub in. Aan de hand van enkele spelletjes kwamen we het een en het ander van elkaar te weten. Zoals men wel eens zegt: “Op café worden de teams gesmeed’! Van de pub rolden we bijna rechtstreeks de bus in. Tijdens deze  3 uur durende busrit werd de pijn verzacht door, u raadt het nooit,  drank… Op weg naar Limerick kunnen we deze rit samenvatten aan de hand van de gelijknamige dichtvorm.

Tijdens ‘t drinken gaf Yoram wel gaas
Daarna had hij  druk op zijn blaas
Hij moest heel erg zeiken
Maar de bus kon niet wijken
Dus plaste hij maar in een vaas

Na een korte wandeling en een vliegensvlugge check-in, was het tijd om onze dag feestelijk af te sluiten. Tijdens het eerste feestje werd al vrij snel duidelijk dat we de ‘spirit’-prijs mee zouden nemen naar Leuven! Dries en Pierre namen het DJ-werk op zich en de rest danste tot ze er bij neervielen. Zelfs Manu kwam opnieuw tot leven. Omdat we toch vooral kwamen om te sporten, besloot iedereen wijselijk om op tijd zijn bed op te zoeken. Frisheid kon wel eens het sleutelwoord zijn in een land waar wind, regen en zon elkaar sneller opvolgen dan eender waar in Europa.

Als buddy van gastvrouw Nuala had ik het geluk om een lift te krijgen in haar Ierse ‘Volkswagen Polo’. Mathias en Manu waren de andere gelukkigen. Dit halfuurtje extra slaap deed mij alleszins deugd.

We werden geloot als 17de team op 24 ploegen. Onze eerste wedstrijd was een echte nek-aan-nekrace. In de moeilijke weerscondities toonden we ons het geduldigste en wonnen de wedstrijd tegen DCU met 10-9. In onze tweede wedstrijd tegen Belfast leken wij als wind-ervaringsdeskundigen naar buiten te komen. We wonnen erg vlot met 10-6. Na een middagmaal, bestaande uit stokbrood, avocado’s, tomaten, kaas, hesp, chocolade en snoepjes, en na de nodige middagrust stond onze laatste poulewedstrijd op het programma. De windsnelheden waren de hoogte ingeschoten en ditmaal was de tegenstander van ander hout gesneden. In deze omstandigheden maakten zij gebruik van enkele indrukwekkende catchers (de ene catch al wat luckier dan de andere) waardoor het moeilijk was het hoofd boven water te houden. We verloren in een leuke felbevochten strijd met 10-6. Door dit verlies hadden we ons lot niet meer in eigen hand. Maar omdat het Kasper zijn verjaardag was, hebben de goden ons een dienst bewezen. Door onderlinge verliesmatchen mochten wij een cross-over spelen tegen de 15de ploeg, Gravity. Omdat topploegen weten wanneer ze moeten pieken, haalden we ons beste niveau. Iedereen had nog genoeg jus in de benen om Gravity een pijnlijke 13-3 aan te smeren. Na deze wedstrijd was iedereen voldaan. Onze doelstelling was bereikt. De volgende dag zouden we spelen voor de plaatsen 9-16.

Door de euforie van de laatste wedstrijd, wandelden we op een wolk naar het hotel. Nuala en Kasper zorgden voor genoeg eten om een heel derdewereldland mee te voeden. Op z’n romeins, liggend in de gang van het hotel, werden pizza’s en frieten verorberd dat het een lieve lust was. Toen iedereen bijna op ontploffen stond, kwam Koen aandraven met een taart voor de jarige Kasper. Hiep hiep hoera! De gedachte aan al dat lekkers maakt me opnieuw misselijk. Na de platte rust trok iedereen zijn ‘Austin Powers’-kostuums aan (de ene was al beter geslaagd dan de andere) en de pendelbus bracht ons naar het feestje. Een live-bandje voorzag ons van de nodige animatie, hoewel de aanwezige fuifbeesten erg behulpzaam waren.

De eerste dag was goed verteerd en tijdens onze eerste wedstrijd van dag 2 stond MU op het programma. De weerscondities waren erg gunstig deze keer. Nuala gaf de nodige tips en we begonnen onmiddellijk op een degelijk niveau. We verdedigden secuur en ook offensief werden heel wat hoogstandjes uit de mouw geschud. Op het einde van de wedstrijd werden enkele kleine foutjes pijnlijk afgestraft: 12-10 verloren (maar wel een Callahan voor PJ).
Onze tweede wedstrijd van de dag was tegen ‘Saxy Divers’ uit Duitsland. De wind  kwam opnieuw opzetten waardoor de handlers het moeilijker hadden om doorheen de zone-verdediging te geraken. Deze wedstrijd wordt omgedoopt tot Callahan-game van het toernooi. Koen tot 2x toe deed een duit in het zakje. Nuala deed er eentje cadeau aan de ‘Saxy Divers’. De Duitsers maakten tijdens deze wedstrijd het gezegde ‘Een wedstrijd duurt 60 minuten en aan het einde winnen de Duitsers’ helaas waar. We verloren na een wedstrijd met heel wat discussies en enkele stevige body-contacts met 11-8.
In onze derde wedstrijd ontmoetten we een oude bekende: ‘Snatch’. Omdat de wind niet meer van de partij was, konden we deze keer beter ons mannetjes staan. We schoten erg sterk uit de pedalen en namen al snel enkele punten voorsprong. Door een stevige zone-verdediging, verloren we meer en meer terrein. In de laatste minuten viel er nog een slachtoffer. Yoram voelde een scheut in zijn knie. Enkele prachtige EHBO-verpleegsters namen het aan de zijlijn op voor de onfortuinlijke Kerckhofs terwijl wij, aangedaan door het verlies, ons niet meer kunnen redden. We verliezen ook onze derde wedstrijd met 11-8. Tijdens de afwezigheid van Yoram, die terzelfdertijd opgelapt werd in de ziekenwagen, verrichtten wij nog wat administratie. Na een interne stemronde werden volgende individuele prijzen verdeeld binnen ons team:

MVP: Pierre Jadoul  (Winnaar van een prachtige short)
MSP: Stijn Van Raemdonck (Winnaar van een prachtige CUP-cake)

Bij de prijsuitreiking viel ons onverwachts nog een andere prijs te beurt! We wonnen de ‘Spirit of the Game’ trofee. Dit is een enorme opsteker en toont nogmaals aan dat we erg goed bezig zijn met ons team! Na enkele selfies met de Ierse Fellaini, wandelden we opnieuw naar de bushalte waar ons opnieuw een 3 uur durende busrit te wachten stond. Bij aankomst in Dublin kozen we voor den gezonde ‘burgerking’ als afsluiter van een geslaagd weekend. Na het eten trokken de meesten naar hun bedje, Pierre tevergeefs naar een taak (spijtig genoeg vergat hij het tijdsverschil) en de harde kern naar de pub. De pub deed helaas al snel de deuren dicht zodat we allen op een schappelijk uur naar dromenland vertrokken.

Dit weekend was voor velen een erg goede leerschool. We hebben vaak in erg moeilijke omstandigheden gespeeld en ons toch vrij goed kunnen redden. Verder was het ook een goed team-buildingsweekend waarbij we elkaar beter hebben leren kennen en appreciëren.

Uw kapoen Robin

 
Bookmark the permalink.

Comments are closed.